March 18th, 2014

berlin

Стихотворения Эдуарда Лимонова из сборника СССР — НАШ ДРЕВНИЙ РИМ...

.


* * *

Панки должны на скинов с ножами,
А те отбиваться бейсбольными битами,
А между увечными, между убитыми
Пусть бродят ангелы с волосами...

Должны бы германцы сражаться с узбеками,
Кровь должна течь там неслабыми реками,
Бледных японцев должны бы чечены
Ставить затылком под скалы и стены.

Вся эта грозная междуусобица
Как бы морозная плазма, сукровица...
Должна быть прелюдией к спуску Валькирии.
Знаете Вагнера Рихарда? Рихарда!
Или войною гражданскою в Сирии
Пахнуть должна эта чихарда...

Панки должны, сжимая ножи,
Юркие, пламенные, как миражи,
Вдруг появляться между солдатами
Глыбами каменными и ноздреватыми...

Вообщем должна совершаться история
От Джона Леннона до Пифагория...



ДЕВКА ИЗ МАНЧЕСТЕРА

Ко мне явилась девка из Манчестера,
Из этой Great из рыжей Британи
(Могла бы быть молочней и упитанней!),
Багаж за ней тащили негров шестеро...

В морозной плазме воздуха московского
Меня приняв за Вову Маяковского,
Она снимает белые чулки,
А негры удаляются легки.

Скажи, скажи мне девка из Манчестера,
Лиса твоя с пальто на кресло брошена,
Ты отчего в метель не запорошена,
И кто такие этих негров шестеро?

Не дьяволу ли служишь, рот помадою,
Признайся, кем ты послана, не адом ли?
«Нет, — девка говорит. — Трусы лови!
Служу я исключительно любви...»



* * *

Напитка остались лишь капли...
Года за спиной, словно цапли,
Стоят, силуэт к силуэту,
И семьдесят будет поэту...

Ты выпил священную сому,
Жизнь из беладонны и хмеля.
Что, чаша уходит к другому?!
Другого качает качеля?

Но ты ведь пьянел, был желанен,
Был зол, был как молния резок,
Живи еще этот отрезок,
И будь как всегда окаянен!
.
berlin

Эдуард Лимонов // "limonov-eduard.livejournal.com", 18 марта 2014 года

.


ПЕЧАЛЬНАЯ НЕУДАЧА. НА КОЙ ЧЁРТ!

Несколько дней назад посмотрел фильм «Трудно быть богом».

За событиями в Украине всё было недосуг написать о нём, но вот выдалось утро.

Пока Путин не выступает в 15 часов по крымскому референдуму и, видимо, по другим большим проблемам.

Так вот — «Трудно быть богом».

Идёт дождь и много грязи, и почему-то все принюхиваются и нюхают. Главное действующее лицо дон Румата Эсторский даже лопату нюхает.

Вылавливают книжников и топят их в дерьме туалетов. А книжники это те, у кого есть печатные издания. А печатные издания — это комки слипшихся страниц, а вовсе не книги.

В грязи и по лужам, и дождь сверху, бродят такие зомби — население. Все поголовно — уроды. К тому же Алексей Герман Старший широко пользуется крупным планом. И вот эти грязные, зловещие личики нам назойливо демонстрирует.

Всё это грязное население ссорится, сталкивается, ходит, бродит в грязи, дон Румата пьёт до бессознанки алкоголя, едет на осле лицом к его хвосту, швыряется дерьмом как нашист, и читает стихи Блока.

И есть некий зловещий дон Рэба, которого авторы повести братья Стругацкие сделали, ориентируясь на персонажа советской истории — Берию. Слышите, похожие звуки «Рэба — Берия»?

Этот дон Рэба, естественно, очень плохой персонаж, ходит в плиссированной ночной рубашке под меховой безрукавкой и совершает жестокости. Довольно банальные.

Короче, гротеск и бедлам образца 1960-х годов.

Похоже, на уродливый мирок Питеря Брейгеля Старшего и Младшего вместе взятых.

А ещё напоминает «Сатирикон» Феллини.

А ещё некоторые сцены Фауста работы Сокурова.

И некоторые кадры фильмов Тарковского.

И ещё есть тематическая схожесть с гнусной антипролетарской сатирой «Собачье сердце».

Мне представляется, что советский режиссёр Алексей Герман Старший решил на старости лет сделать наконец фильм, который он не мог сделать в советских условиях. Сделать его он сделал, по рецептам милых ему мировых шедевров его юности, периода, когда он сформировал свои вкусы.

Но слишком поздно.

И вот мы имеем много грязи, грязную воду, уродливых людей, много дерьма. Короче, средневековье духа в представлении и глазами либерала. Владения дона Руматы это, по-видимому, подразумеваемый СССР, серое братство у власти.

Сквозь грязь и дерьмо проглядывает порой сюжет, куски сценария: любимая либеральная тема, уже упомянутая мною охота на книжников (у Рэя Бредбери, вы помните, книги жгли, обнаружив их), дон Румата выступает в поход против города Арканар, где к власти пришло чёрное братство. Ну, видимо, фашисты.

По мере просмотра фильма, почти сразу, нужно сказать то, что происходит на экране, вызывает глухое раздражение. Хочется встать и уйти.

Устарелый стиль пятидесятилетней давности.

Протухшие идеи. Видно большое желание быть умным режиссёром. На самом деле — печальное свидетельство того, что приёмы кинематографа 60-х устарели. И сам способ кинематографического мышления (эзоповый кукиш в кармане) 60-х устарел.

Искусство стареет, и творец, желающий быть всегда современным, должен подвергать свой стиль метаморфозам. В этом омоложении взгляда и стиля и состоит талант, не говоря уже о гениальности.

В общем печальная никому не нужная неудача. На кой чёрт!
.
berlin

...общественные деятели неоднократно поднимали эту тему:

.


<…> В ходе своего обращения к Федеральному Собранию Путин назвал нахождение Крыма за границами России «вопиющей исторической несправедливостью». «Все эти годы и граждане, и многие общественные деятели неоднократно поднимали эту тему: говорили, что Крым — это исконно русская земля, а Севастополь — русский город. Да, все это мы хорошо понимали, чувствовали и сердцем, и душой, но надо было исходить из сложившихся реалий, и уже на новой базе строить добрососедские отношения с независимой Украиной»,— сказал он. <…>
.

Էդուարդ Լիմոնով.Գրականությունը տաղանդավոր չէ և շատ հիմար է


Перевод на армянский язык текста Лимонова «ЛИТЕРАТУРА НЕ ТАЛАНТЛИВА И ОЧЕНЬ ТУПА»
-Էդուարդ Վենիամինովիչ, շատ հեղինակներ, որոնք զրոյական թվականներին հայտնվեցին գրականության մեջ, սկսած Շարգունովից, որը «Դեբյուտ» մրցանակից հրաժարվեց հօգուտ Ձեզ, խոսում էին Ձեր գրքերի՝ իրենց վրա ունեցած ազդեցությունից: Ըստ Ձեզ, ինչով կարող էիք Դուք ազդել այդ երիտասարդ գրական սերնդի վրա:

-Այո, ինձ ասել են այն մասին, որ իմ գրքերը հիացրել են և ազդել գրողների մի ամբողջ սերնդի, միգուցեև երկու սերնդի վրա: Դե պարզ է, ես ազատ եմ խոսում, կակազում եմ, երբ պետք է, համարձակ տղամարդ եմ, տանել չեմ կարողանում հնարված հերոսներով դասական հաստլիկ վեպերը: Եվ նաև ես խորհում եմ իմ գրքերի մասին: Արևմտյան քննադատները գրում են, որ ես վիկտորիանյան սարդոստայնը մաքրեցի ռուսական գրականության վրայից: Եվ ընդհանրապես, ես քիչ բան չեմ արել, բայց, որպեսզի ինձ նորից մեծամտության մեջ չմեղադրեն, այդ մասին չեմ խոսի:

-Ժամանակակից հեղինակներից ո՞ւմ կնշեիք, և ինչո՞վ են նրանք Ձեզ գրավել:

-Ես ժամանակակիցներին չեմ կարդում: Չեմ ուզում: Ձանձրալի է:

-Վերջին ժամանակներս շատ են քննարկումները գրականության մեջ նոր ռեալիզմի մասին: Ինքներդ ինչպե՞ս եք դա բնորոշում, կարո՞ղ եք Ձեզ նոր ռեալիստ համարել:

- Նոր ռեալիզմի մասին քննարկումները ինձ ծանոթ չեն: Ես ընդհանրապես գրական մարդ չեմ: Ես ավելի շատ շփվում եմ իմ թիկնապահների և ընկերուհու հետ:

-Ձեր ստեղծագործությունների հերոսը համարյա միշտ հեղինակն է: Ձեզ հետաքրքիր չէ՞ աշխատել հնարված հերոսների հետ:

- Ես քիչ չեմ գրել փիլիսոփայական գրքեր, որտեղ ես հերոս չեմ, այլ ուղղակի իմ աչքերն ու մտքերն են: Ես երբեք էլ իմ գրքերի հերոսը չեմ եղել: Եթե խորը մտածենք, այդպիսի մարդ՝ Էդուարդ Լիմոնով, չկա էլ: Կա տարօրինակ ու խորամանկ Սավենկո:

-Ձեր կարծիքով գրականությունը պե՞տք է ակտիվ և սուր արձագանքի հասարակական-քաղաքական կարևոր իրադարձություններին, թե՞ պետք է պայքարից վեր լինի:

-Գրականությունը ես չեմ: Ինչ է այն պարտավոր անել` չգիտեմ: Պայքարի մեջ, պայքարից դուրս...Պայքար ում և ում միջև: Ինձ հետաքրքրում են վիթխարի ճակատամարտերը, աշխարհների միջև անդունդները և ոչ թե Պուտինի և Նեմցովի միջև մղվող գոտեմարտերը:

-Կա՞ն մեր ժամանակների պատմության մեջ անհատներ,իրադարձություններ, որոնք արժանի են գեղարվեստական գրականությանը: Հենց Ձեր այդ մոսկովյան ձմեռ - գարուն բողոքի ակցիան, ակցիա «31»-ը, «Пусси райт»-ը:

-Ստեղծագործություն «ռազմավարություն 31» թեմայո՞վ, մոսկովյան ձմեռ-գարուն բողոքի ակցիա՞ն, «Пусси райт»: Ես հասարակական կյանքի մասին գրքեր չեմ գրում:

-Հիմա Ձեզ ավելի շատ որպես քաղաքական գործիչ են ընդունում, բայց շարունակում եք գրել: Ինչո՞ւ:

-Ես չեմ շարունակում գրել: Ես գոյություն ունեմ, մտածում եմ և իմ այդ մտածմունքները ձևակերպում եմ փոքր աղյուս-տետրերի մեջ, որոնք գրքեր են կոչվում: Ռուսաստանում քաղաքակականությունը շատ է ծամծմված:

-Ձեզ համար տեքստեր գրելը աշխատանք է: Շա՞տ ժամանակ եք դրանց հատկացնում, թե միայն երբ պայծառացումներ են լինում:

-Ես ամսագրերի և սոցկայքերի համար ամսական 7 տեքստ եմ գրում, ինչը ոչ միայն լրացուցիչ աշխատավարձ է, այլ նաև կյանքի տարբեր խնդիրների մասին իմ կարծիք արտահայտելու ձև:

-Հիմա բոլորը բողոքում են ընթերցողի կորստից: Դուք դա զգո՞ւմ եք և ի՞նչ միջոցներով կարելի է ընթերցողներին գրավել դեպի գրականություն:

-Ես ընթերցողի մասին չեմ մտածում, երբեք էլ չեմ մտածել: Երբ ես նրանց հանդիպում եմ նորից ու նորից զարմանում եմ, թե ինչքան անհետաքրքիր են նրանք և նրանց հարցերն էլ են անհետաքրքիր: Երբեմն պատահում է, որ ես քնում եմ ընթերցող կանանց հետ: Բայց դա ուրիշ է. տիեզերական մենակության հաղթահարման համար:

-Գուցե մեր երկրի բոլոր խնդիրները նրանից են, որ իշխանության են եկել շատ վատ ընթերցողնե՞ր:

-Իշխանությունում պարզունակ տղաներ են և այդպիսիներն էլ ձգտում են փոխարինել նրանց: Երկու անգամ երկու հավասար է չորսի:

-Տպավորություն է ստեղծվում, որ գրականությունը հիմա գտնվում է հասարակական հետաքրքրություններից դուրս, որ նույնիսկ իշխանությունը այն չի ճնշում, քանի որ դրա կողմից վտանգ չի տեսնում: Հնարավո՞ր է վերադարձնել կորցրած դիրքերը:

-Գրականությունը ինքն է մեղավոր: Այն տաղանդավոր չի և խելոք էլ չի: Վաղուց ժամանակն է աղբանոց նետել վեպերի որոշ տեսակներ, բայց ոչ, շարունակում են հնարել գորշ ձանձրույթով լի պատմություններ:

-Հաճախ ասում են, որ լիբերալ միջավայրը գրավել է մեր գրականությունը և փչացրել այն: Իսկ Դուք ի՞նչ եք կարծում:

-Լիբերալները թեկուզ մեկ ժամանակակից գրող չունեն: Իմիջիայլոց, հայրենասերներն էլ չունեն: Եվրոպայում էլ չկա: Այդպիսի ժամանակներ են: Բացի ամեն ինչից, մարդիկ ամոթխած են նաև հիմա: Համարձակությունը չի հերիքում:

-Դուք խոսել եք մայրաքաղաքը, ասենք, դեպի Սիբիր տեղափոխելու մասին: Իսկ գրականությունը պե՞տք է դուրս գա Մոսկվայից: Անհրաժե՞շտ է արդյոք մոսկվացենտրիզմի հաղթահարումը:

-Մայրաքաղաքը անխուսափելիորեն կտեղափոխեն: Բայց մեր երկիրը միշտ կունենա հզոր մայրաքաղաք, ուր կձգտեն բոլորը և կունենա տարածքներ, որտեղ ոչ ոք չի ուզենա ապրել: Գյուղերում շատ ձանձրալի է, այնտեղ միայն ինքնասպանությամբ կարելի է զբաղվել: Բնությունը մեռել է: Այ, լուսինը դեռ կախված է, բայց շուտով նրան էլ կօգտագործեն ու կգցեն:

-Դուք շատ եք շրջում երկրով, չունե՞ք արդյոք զգացում, որ երկիրը իր պառակտվածությամբ, հուզումներով նման է քանդված կարերով, մեծ կարկատաններով ծածկոցի: Եթե այո, ապա գրականությունը ի՞նչ դեր կարող խաղալ երկրի միասնականության վերականգնման մեջ և ինչպե՞ս պետք է հաղթահարել իրավիճակը:

-Ես չեմ շրջում երկրով, շատ ծանր է ստացվում ամեն մի այցելությունը. շատ թիկնապահներ պետք է հետս տանեմ: Այ, Պիտեր եմ գնում մեկ-մեկ: Կալինինգրադում եմ եղել: Եվ վերջ: Երկիր իրականում չկա: Կա միայն Մոսկվա: Մնացած ամեն ինչը գոյություն չունի:

-Դուք հիմա բավականին ակտիվ եք ինտերնետում: Ինչպիսի՞ն է Ձեր կարծիքը էլեկտրոնային գրքերի մասին: Դուք էկրանից կարդո՞ւմ եք, թե՞ գերադասում եք գիրք կարդալու ավանդական եղանակը և ինչպե՞ս եք վերաբերում նրան, որ Ձեր ստեղծագործությունները ազատ տարածվում են համացանցով:

-Ես հանկարծ հասկացա, որ ինձ չեն հասկանում, դրա համար էլ սկսեցի պատարագների տեքստեր գրել: Ինտերնետում կարդում եմ` ուզեմ, թե չուզեմ: Իմ ստեղծագործությունները չեմ հսկում, իսկ հրատարակիչներին ոնց որ թե միևնույն է:

-Ի՞նչ պետք է կատարվի, որ ռուսական գրողը Նոբելյան մրցանակ ստանա: Դուք նման հավակնություններ ունե՞ք:

-Նոբելյան մրցանակ հիմա տալիս են թույլ զարգացած երկրների միջակ գրողներին, կամ Շվեդիայի ու Շվեյցարիայի քնած բանաստեղծներին: Այդ դեպքում ինչո՞ւ խոսել վաղուց արդեն հեղինակազրկված Նոբելյան մրցանակի մասին: Կարրերայի «Լիմոնով» գիրքը ավելի մեծ աղմուկ է բարձրացրել, քան Նոբելյան մրցանակը և դեռ կբարձրացնի: Արդեն 20 երկիր այն գնել է:
berlin

...репотраж телеканала "Дождь" // 17 марта 2014 года

.


ЭДУАРД ЛИМОНОВ: «НАШИ И ЗАОКЕАНСКИЕ ОСТОЛОПЫ ДОЛЖНЫ ПОНЯТЬ – ЭТО ВОЛЯ НАРОДА КРЫМА». НАЦБОЛЫ ПОПЫТАЛИСЬ ЗАХВАТИТЬ ПОСОЛЬСТВО УКРАИНЫ В МОСКВЕ

Пятеро неизвестных сегодня утром попытались проникнуть в здание посольства Украины в Москве. Их задержали и доставили в отделение полиции.

«Это конечно не захват посольства, а попытка привлечь внимание к ситуации на Украине». Так сам Эдуард Лимонов расценил акцию своих сторонников.

Сегодня несколько активистов из «Другой России» пришли к украинскому посольству, чтобы поддержать референдум и вхождение Крыма в состав России. Акция прошла под лозунгом «Киев – русский город!». Лимоновцы кидали дымовые шашки, а также проникли в здание посольства в Леонтьевском переулке и отказались покидать его.

В Листовках которые разбросали нацболы сообщалось: «На Украине произошла бандеровская революция. Жители трех западных областей явились в Киев и одолели на Майдане слабого и пугливого Януковича. Боевым ядром протестующих стала националистическая группировка «Правый сектор», которая теперь пытается навязать свои ценности всей стране». Там также призыв к бандеровцам убираться западную Украину. А жители остальных областей пусть определят свое будущее на референдумах! Украина и Россия – одна судьба!»

Такой же риторики придерживается и лидер нацболов Эдуард Лимонов. Председатель Верховного Совета Крыма Константинов нашёл простые детские слова, которые никакой спич-райтер не мог бы придумать, даже самый гениальный.

«Мы сделали это!
Мы перевернули весь мир вверх ногами!
Мы вернулись домой!»

Лидер «Другой России» Эдуард Лимонов: — Чего наши остолопы и заокеанские остолопы не могут понять, что это воля народа Крыма и вот она продемонстрирована. Когда взорвала украинскую государственность на Майдане кучка шпаны, крымчане воспользовались этим и молодцы! Теперь очередь, по меньшей мере, за тремя нашими соседями с запада, Харьковской, Донецкой и Луганской областью. Там идут вовсю волнения. Люди требуют референдума. Я надеюсь, что у России хватит храбрости ответить на чаяния этих людей.

При этом ответить на вопрос: нужно ли вводить российские войска в Луганск, Донецк и Харьков, Эдуард Лимонов не смог. В Крыму практически без этого обошлось. Слухи ходят, конечно, разные, но фактически мы не видели ввода войск в Крым. Обошлось мирным путем. Осудил глава «Другой России» и тех, кто выходил на шествие «За мир».

Однако нацболы всегда выступали за возвращение Крыма России. Да и атака посольств для этих активистов уже привычное дело.

После нападения польских националистов на посольство России в Варшаве последовала «ответная акция» в Москве. Активисты «Другой России» ноябре закидали территорию польской дипмиссии фаерами и дымовыми шашками, а также растянули баннер с лозунгом «Россия от Варшавы до Порт-Артура!», сообщается на сайте этой незарегистрированной партии.
.

Սիրիական «ընդիմության» արյունալի պրովակացիան:


Перевод на армянский язык текста Лимонова Кровавая провокация "оппозиции" в Сирии

Դամասկոսի արևելյան Գութա թաղամասի խաղաղ բնակիչների դեմ կիրառվել են գազով լիցքավորված «երկիր-երկիր» դասի հրթիռներ, հաղորդում է «Ալ Արաբիա» հեռուստաալիքը: Զոհվել է 280 մարդ:
Սիրիական «ընդդիմությունը» ձայնը գլուխն է գցել, թե քիմիական զենքը կիրառել են կառավարական զորքերը:
Իրականում սա, իհարկե, «ընդդիմության» բթամիտ, արյունալի սադրանքն է (հիրավի, այդ զինված հրոսակախմբերն են, որ բզկտում են Սիրիան Պարսից ծոցի յուղոտ միապետությունների և ամերիկյան փողերով):
Դատեք ինքներդ
Օգոստոսի 18-ին ՄԱԿ հանձնաժողովը` քիմիական զենքի մասնագետներով համալրված, նոր էր ժամանել Սիրիա, որպեսզի պարզի, թե ով է Սիրիայում մինչև այժմ քիմիական զենք կիրառել, իսկ ահա օգոստոսի 20-ի լույս 21-ի գիշերը ցուցադրաբար հարձակման է ենթարկվել Դամասկոսի արվարձանը`խաղաղ բնակիչներով: Եկել են հետաքննելու, և ա՛յ քեզ:
Ստացվում է, սիրիական բանակը, ընդդիմության ելուզակների վարկածով, առանց պատճառի հարձակում է գործել սեփական քաղաքացիների վրա, այն էլ` մայրաքաղաքի արվարձանում:
Սիրիական բանակն, ըստ տրամաբանության, պետք է որ հարձակվեր գոնե ընդդիմության կամ էլ նրա գրաված տարածքի վրա:
Եվ այն, որ հանձնաժողովի` Սիրիայում գտնվելու երրորդ օրը հանկարծ տեղի է ունենում զանգվածային սպանդ քիմիական զենքի կիրառմամբ, ձեռնտու է միայն այս գարշելի ընդդիմությանը, քանի որ նրանք ուզում են, որ ՆԱՏՕ ուժերը միջամտեն սիրիական քաղաքացիական պատերազմին:
Դիմելով նման կացնային, վայրի և անողորմ սադրանքի՝ սրիկաներն ու հանցագործներն ուզում են հօգուտ իրենց ձևավորել Արևմուտքի կարծիքը:
Եվ այդ սրիկաներն ու հանցագործերն այդ շանսն իրոք ունեն: Ունե՛ն։
Ժամանակին` 20 տարի առաջ, նախագահ Իլիա Իզիթբեգովիչը (Բոսնիայի նախագահ 1990-1996թթ., ազգայնական, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ կռվել է ՍՍ-ի դիվիզիայում), Սարաևոյում կրակ է բացել «սեփական» հացի հերթի վրա` Արևմուտքին սերբերի դեմ պատերազմի մեջ ներքաշելու համար: Եվ ներքաշեց:
ՄԱԿ հանձնաժողով եկավ` ինչպես այսօր, հետաքննեց և կասկածեց, թե հերթում կանգնած մարդկանց գնդակահարել են սերբերը, ինչպես պնդում էր Իզիթբեգովիչը: Հանձնաժողովի հաշվետվությունը թաղեցին, Սարաևոյի օդային տարածքում անթռիչք գոտի ստեղծեցին ու... բանը գնաց-հասավ ուղիղ Բելգրադի ռմբակոծմանը ՆԱՏՕ-ի կողմից:

Սրանք իմ մտորումներն էին, իմ քարոզը Սիրիայի պատերազմի մասին օգոստոսի 21-ին:
Էդուարդ Լիմոնով